صفحه ی حوادث را که می خوانم از این بالا عجیب فکرم قاطی می کند...

به این فکر می کنم که این دوپایان ِ اشرف گاهی از دیوهای سه سر هم خطرناک تر می شوند.خون می خورند و می خورند و عجب حالی می کنند...

همین صاحب تیمارستانِ ما. مرتیکه ی دماغ عقابی عاشق خون بود.خون هم زیاد گرفت...زیاد هم خورد.

اصلا امروز حال و احوال روحی ام خوب نیست. چقدر زده شده ام از این آدم ها.چقدر اذیتم می کنند.حالا که من روحم و نمی بینند مرا...

این روزها هر جا سرکی می کشم انگار دست به یکی کردند مغزم را بکوبند...هر کجا سرکی می کشم اعدام می شنوم.اعدام می بینم...اعدام بو می کشم.

چقدر مرا می ترساند.حالا که بعضی از این آدم ها چشم هایشان برق می زنند و عجیب بوی اعدام را دوست دارند...بوی مرگ را ...بوی خون را.

حالم بد است...حالم از همه ی آدم ها بد است. جسمم را که آزار دادند هیچ حالا افتاده اند به روحم و هی میخ می کوبند.

بیمار لائوتسه را امروز شوک الکتریکی داد آن پست فطرت صاحب تیمارستان...بعید نیست او را هم اینوری کنند.

خون ها را می ریختند و می خوردند...ریه هاشان را پر می کردند از بویش و چه مستانه می خندیدند...این دو پایانِ اشرف عجیب روی هر چه خون خوار و دیو و اژدها را کم کرده اند...عجیب.

                 ..              ..                    ..             ..

              ..                                                          ..

          ..                                                                 ..

       ..                                                                         .. 

    ..                                                                                ..

..                                                                                         ..

رفته بودم پیش دخترکی که دوست بیمار لائوتسه هم هست...این را برایم کشید و گفت:

"روند زندگی آن بیرونی ها را می دانی ٬ این شکلی است...همیشه راضی اند.دیده ای؟

پدرم هم می گفت زندگی من معادله ی همیشه درست است...از هر طرفی بروی به یک چیز می رسی..."

روح درختی ایستاده یا نشسته بودم و پاهایم را یکی در میان جلو و عقب می بردم...

آدم ها می آمدند و می رفتند.داد میزدند.بوق می زدند.فحش می دادند.سهمیه بندی بنزین را می گفتند.قربان صدقه می رفتند.نوشابه می خوردندو جایتان خالی کارها می کردند این جانداران ِ دو پا...

دخترکی آمد.تکیه داد به درخت زیر پایم و زل زد به این آدم ها.یک دستش روی شکمش بود و دل دیگرش داشت چنگ می انداخت روی زمین.یکدفعه دست کرد در جیبش و بطری سیاه رنگی در آورد.یک قلپ...دو قلپ...همین طور بلعید تا آخرش...

با دو دستش زمین راچنگ زد و بعد بالا آورد...مایع سبز رنگی را هم بالا آورد...آمدم پایین نگاهش کردم.ایرانی نشان نمی داد...نمی دانم.

دخترک بوی الکل می داد.بطری سیاه رنگش هم...

امروز هی مغزم این صحنه ها را نشخوار کرد...حال من هم خوب نیست.می خواهم بالا بیاورم.مایع سبز رنگی را هم بالا بیاورم...نه از الکل.می خواهم از درد بالا بیاورم...

پ.ن: نامه هایی از تیمارستان

مدتهاست مرده ام.

یعنی من را کشتند...می گفتند شیطنت زیادی دارم. برق وصلم کردند و کشتند مرا.

اخر من یک تیمارستانی بودم...

حالا هم مدتیست همین حوالی می چرخم.آدم های زیادی را می بینم و حرف های زیادی می شنوم.

خانه های زیادی را سر می زنم.از دیوار خیلی ها رد می شوم و نگاهشان می کنم...برهنه و سرگردان...

لائوتسه ام...شما مرا روح لائوتسه بخوانید...